+31 625 181 315Ma. - Vrij. 09:00-20:00

Een fout als kans…

Een fout als kans…

Werkend in een grote organisatie viel me op hoe regelmatig ik in gesprekken de volgende zin hoorde: “Nee, dat heeft hij echt fout gedaan.” Toen ik er op ging letten, bleek dat ik tenminste dagelijks een opmerking hoorde over wat iemand anders fout of op z’n minst onhandig had aangepakt. En dat intrigeert me, onze focus op fouten. Fouten van onszelf, maar liever nog de fouten die we anderen zien maken. Wat maakt dat we daar zo graag op letten en over willen praten? En levert het ook wat op?

Van fouten kun je leren…

De eerste verklaring is dat we kunnen leren van onze fouten. En dat is natuurlijk waar. Door te begrijpen wat we verkeerd hebben aangepakt, kunnen we de fout herstellen en voor de toekomst voorkomen. Maar meestal bereiken we hierdoor dat we een situatie van ‘fout’ veranderen in ‘niet fout’. De vraag is of ‘niet fout’ goed genoeg is. De meeste mensen die ik ken nemen er geen genoegen mee. We komen niet naar ons werk om het ‘niet fout’ te doen, maar juist om een bijdrage te leveren.

…en fouten vallen op!

Een tweede verklaring is dat een fout ons sneller opvalt dan iets dat goed gaat. Dit heeft alles te maken met wat we verwachten. Als iemand iets voor mij doet, dan verwacht ik dat hij of zij doet goed doet (anders had ik het zelf wel gedaan). Als ik dus goed werk geleverd krijg, is dat conform mijn verwachting. Mooi, maar vaak valt het me niet eens echt op, ik ben druk en moet snel verder. Als ik echter slecht werk geleverd krijg, dan is niet aan mijn verwachting voldaan en dat zie ik meteen. Meestal voel ik me dan ook bezorgd, teleurgesteld of zelfs boos. Door de emoties die ik voel, heeft de ‘fout’ meteen mijn volle aandacht. Ik moet er nu wel op reageren. De vraag is of dit ook de meest effectieve manier is om samen te werken?

Ik moet even met je praten.

Op mijn goede dagen bespreek de situatie met de ander en kunnen we er (vaak beide) wat van leren. De vraag is of mijn foutenmaker en ik er samen ook het beste van hebben gemaakt? Of zijn we blijven steken op het niveau ‘niet fout’. Op mijn mindere dagen praat ik er niet eens over met mijn foutenmaker. Ik bespreek het voorval met andere collega’s. In dit gesprekje gebeuren er op z’n minst twee dingen. Het eerste is dat ik even ‘mijn hart kan luchten’ en het vervelende gevoel dat ik heb kan delen met een ander. Dat lucht op. Het tweede is dat de ander (die alleen mijn kant van het verhaal kent) me vaak steunt en me daarmee bevestigd dat ik de situatie goed zie. Dat stelt me een beetje gerust, maar de ‘fout’ blijft onopgelost, tenzij ik hem zelf herstel.

Wat dan wel?

In bijgaande video legt Stefon Harris (jazzmuzikant) uit dat in een jazzband fouten niet bestaan. Stefon stelt: “Een fout is mijn beperking om de mogelijkheid die een ander aanreikt te herkennen en te benutten. Hij speelt iets anders dan ik verwacht, het is aan mij om er adequaat op te reageren, er iets moois mee te doen. Dit vraagt om een open houding en goed naar elkaar luisteren. Als dat lukt, hebben we een sterke basis voor creativiteit en innovatieve ideeën.” Stefon’s stelling inspireert om op een andere manier samen te werken, door op een andere manier naar elkaar en elkaars bijdrage te kijken. Het vraagt om attent te zijn op elkaar en met elkaar in contact te blijven. Ik kan snel resultaat bereiken, omdat mijn bijdrage  niet de eerste keer meteen perfect hoeft te te zijn. De focus is om steeds opnieuw te ontdekken welke nieuwe mogelijkheden er schuilen in een onverwacht tussentijds resultaat. Kortom: Een fout als kans… uitdagend, maar productief!